Już za dwa tygodnie na salonie samochodowym we Frankfurcie zobaczymy koncepcyjne BMW Vision EfficientDynamics, sportową wizytówkę bawarskiego koncernu, nakreślającą drogę stylistyczną i techniczną przyszłych modeli marki, na której najwyraźniej nie ma miejsca dla samochodów mogących polegać tylko na wyjącym z wytężenia silniku benzynowym, okładającym beztrosko okoliczną przyrodę salwami decybeli i trujących związków z rur wydechowych. Niemiecka jaskółka zwiastująca koniec ery benzyny to wysokoprężna hybryda (Active Hybrid) w przebraniu rasowego coupe 2+2.

BMW twierdzi, iż prace nad samochodem rozpoczęto od czystej kartki papieru, ale nie sposób nie zauważyć licznych, stylistycznych podobieństw do zeszłorocznego BMW M1 Hommage. Sylwetka pojazdu sprawia wrażenie niezwykle lekkiej i delikatnej, a przeszklone na całej powierzchni unoszone do góry drzwi wyglądają w pozycji otwartej niczym skrzydła owaga. Nadwozie z włókien węglowych wyróżnia się współczynnikiem oporu powietrza sięgającym tylko 0,22 (przydały tu się doświadczenia z Formuły 1), a całe auto waży niespełna 1,4 tony.

Sercen BMW Vision EfficientDynamics jest mały, 1,5-litrowy, turbodoładowany silnik Diesla z bezpośrednim wtryskiem paliwa najnowszej generacji wydzielający 163 KM mocy i 290 Nm momentu obrotowego. Jednostkę umieszczono w pozycji centralnej, a przy każdej z osi znalazły się również silniki elektryczne. Jednostkę z przodu stać maksymalnie na 141 KM i 220 Nm (moc dostarczana w trybie ciągłym sięga 82 KM), a z tyłu na 52 KM (standardowo 34 KM) i 290 Nm. Moc przekazywana jest stale na wszystkie cztery koła.

BMW podaje, iż moc konceptu sięga 356 KM, a moment obrotowy aż 800 Nm. Nie jest to jednak do końca prawdą, ponieważ moc 356 KM jest chwilowa (10 sekund), a w normalnych warunkach auto produkuje jakieś 279 KM (co ciekawe w seryjnym X6 ActiveHybrid z 407-konnym V8 i silnikami elektrycznymi o mocach 91 KM i 86 KM Niemcy nie zapędzają się tak daleko i podają “tylko” 485 KM). Niemniej jednak BMW Vision EfficientDynamics jest w stanie rozpędzić się do setki w 4,8 sekundy i osiągnąć ograniczoną elektronicznie prędkość maksymalną 250 km/h – to dokłatnie tyle samo, co w BMW M3!

BMW M3 potrzebuje jednak średnio 12,4 litrów paliwa na 100 kilometrów, a koncept zaledwie 3,78! Możliwa jest również jazda bez angażowania Diesla – na samych silnikach elektrycznych auto jest w stanie pokonać do 50 km. Emisja dwutlenku węgla sięga tu tylko 99 g/km – M3 wydala prawie trzy razy więcej. Na papierze wszystkie wyniki wyglądają rewelacyjne.

Układy ActiveHybrid wejdą lata chwila do sprzedaży w modelach serii BMW X6 i reprezentacyjnych “siódemkach”. W takich wydaniach są jak najbardziej do przyjęcia, ale czy ktoś wyobraża je sobie w samochodach sportowych, w których od zawsze najważniejszą rolę odgrywały niepokorne silniki? Nawet jeśli nie wszystko wskazuje na to, iż i tak musi przygotować się na traumatyczne przeżycia: nad hybrydami pracuje już Porsche i Ferrari, do których wkrótce ma dołączyć Lamborghini; Mercedes-Benz zamierza produkować elektrycznego SLS, a we Frankfurcie prawdopodobnie zobaczymy całkowicie elektryczne Audi R8 ePerformance. Można tak wyliczać jeszcze długo…

W minioną niedzielę amerykańskie Pikes Peak już po raz 87 przeżywało oblężenie machin wszelkiego typu. To właśnie tu, z nielicznymi przerwami, od 1916 roku odbywa się słynny “Wyścig do chmur” – Pikes Peak International Hill Climb. Trasa w dzisiejszej formie zaczyna się na wysokości 2862 metrów, ciągnie się przez głównie żwirową trasę liczącą 20 km długości oraz 156 zakrętów i kończy na wysokości 4301 metrów.

Cykliczna impreza w Kolorado jak co roku zgromadziła dziesiątki szaleńców w kilkunastu kategoriach, od motocykli i quadów, poprzez american muscle, ciężarówki i open-wheelery składane gdzieś w domowych szopach, aż po przeszło 1000-konne potwory klasy Unlimited. Tradycyjnie największa uwaga spoczęła na tych ostatnich – startujące w niej samochody miały zamiar połknąć cały dystans w rekordowym czasie niespełna 10 minut (najlepszy wynik, 10 minut, 1 sekundę i 41 setnych sekundy, w 2007 roku na Suzuki XL-7 ustanowił Nabuhiro Tajima.). W tym jakże doborowym towarzystwie znalazł się Ford Fiesta, Fords RS200 oraz Suzuki SX4 faworyta, Tajimy, który wygrywał PPHIC nieprzerwanie od trzech lat. Warto wiedzieć nieco więcej o jednych z najpotężniejszych samochodów sportowych świata:

Dwie sztuki modelu Ford Fiesta Rallycross przygotowało szwedzkie Olsberg Motor Sport Evolution. Za kierownicą aut zasiadł szef zespołu, Andreas Eriksson, oraz Marcus Grönholm, 2-krotny, rajdowy mistrz świata. Rajdową Fiestę, która z autem seryjnym ma wspólną właściwie tylko nazwę, wyposażono w zupełnie nowe zawieszenie, stały napęd na wszystkie koła oraz 2-litrową jednostkę Duratec zdolną produkować… przeszło 800 KM (słownie: osiemset koni mechanicznych)!

Ford RS200 Evolution startujący w latach ‘80 w niesławnej rajdowej grupie B przygotowany został przez brytyjskie Mach 2 Racing. Zespół zaczynał w 1993 roku od ścigania się na TVR Tuscanach, a RS200 specjalnie z myślą o Pikes Peak poddał gruntownej modernizacji w ubiegłym sezonie. Pojazd w znacznie słabszej konfiguracji był już używany przez zespól w latach 2002 i 2004, kiedy to za jego kierownicą na Pikes Peak startował Stig Blomqvist, rajdowy mistrz świata z 1984 roku (Audi Quatrro). 2,4-litrowy, 4-cylindrowy, 16-zaworowy silnik Coswortha wyposażono w prototypowy, wysokociśnieniowy kompresor Garretta (ciśnienie doładowania do 2,4 bara!). Na 116-oktanowym, wyścigowym paliwie jednostka rozwija 950 KM mocy i 1015 Nm momentu obrotowego. Na tym nie koniec – samochód wyposażono w 70-litrowy zbiornik podtlenku azotu, który gwarantuje doładowanie odpowiadające 3-minutowemu podniesieniu mocy do 1150 KM i momentu obrotowego do 1150 Nm (dwa razy więcej, niż w konfiguracji z 1986 roku z grupy B)! Całe auto waży zaledwie 1050 kilogramów!

Ulubiona zabawka Tajimy to tradycyjnie hektary ospoilerowania i całe pokłady mocy. Auto napędzane jest podwójnie doładowanym V6 o pojemności 2,7 litrów, z którego wyciskane jest jakieś 875 KM i 875 Nm. Poprzez 6-stopniową, sekwencyjną skrzynię biegów i trzy mechanizmy różnicowe o ograniczonym poślizgu napęd przenoszony jest na wszystkie cztery koła. Całe auto waży tylko 1120 kilogramów.

Na mecie 87 PPIHC nie było niespodzianek… i rekordu. Zmagania po raz czwarty z rzędu zwyciężył pewnie Japończyk. Jego wynik, najlepszy w klasie i w całym wyścigu, to 10 minut i 15,368 sekundy. Do mety dojechała tylko jedna Fiesta, zespół Gronholm/Alanne wykręcił czas 11:28,936, a RS200 pokonał górę w 12 minut i 11,561 sekund. Podczas zawodów padły dwa rekordowe wyniki: w klasie Quad 450 (12:18,858) oraz Time Attack 2wd (12:09,397). Kolejne oblężenie Pikes Peak już za rok.

Koncern Shell półtora tygodnia temu już po raz 25 zorganizował europejskie zmagania Eco Marathon dające akademickiemu środowisku możliwość wykazania się pomysłami mającymi zredukować zużycie energii we współczesnej motoryzacji. Startujące załogi pobiły kilka rekordów oszczędności, które w normalnych samochodach są wręcz niewyobrażalne. Jak, na przykład przejechanie kilku tysięcy kilometrów na… jednym litrze paliwa!

Impreza rozegrana w dniach 7-9 maja tego roku na specjalnie opracowanych torach testowych (jeden tor na jedną klasę pojazdów) w Lausitz w Niemczech skupiła przeszło 200 zespołów z uczelni z Europy, Afryki Północnej, Bliskiego Wschodu i Azji. Celem każdego z nich było przejechanie najdłuższego dystansu przy jednoczesnym zużyciu jak najmniejszej ilość paliwa (energii) i generując jak najmniejsze zanieczyszczenie. Na starcie w dwóch kategoriach (Prototyp i UrbanConcept) stanęły wehikuły spalające benzynę, wodór, etalon, LPG, GTL (Gas to Liquid, syntetyczne paliwo wytwarzane z gazu ziemnego) olej napędowy oraz pojazdy napędzane energią elektryczną pozyskiwaną dzięki promieniom Słońca. Jakie były wyniki? Doprawdy imponujące!

W kategorii prototypów najlepszy okazał się francuski zespół LPTI St Joseph La Joliverie Nantes. Ich pojazd (powyżej) przejechał w najlepszym przejeździe na jednym litrze benzyny… 3582 km (miejsce drugie zajęło auto z Danii spalające wodór, najlepszy pojazd LPG był 10, a Diesel dopiero 14)!

Kategoria pojazdu miejskiego (UrbanConcept) padła łupem norweskiego zespołu NTNU (Norges Tekniske og Naturvitenskapelige Universitet). Ich konstrukcja (powyżej) przejechała na jednym litrze wodoru aż 1246 kilometrów. Najoszczędniejsze auto benzynowe było w tej grupie dopiero 7.

Wśród aut napędzanych energią słoneczną najlepiej wypadł pojazd Lycée Louis Pasquet Arles (powyżej) przejeżdżając na jednej kWh (czyli energii, jaką zużywa w ciągu 10 godzin żarówka o mocy 100 W) 655 kilometrów. Najlepszą konstrukcją z ogniwami paliwowymi okazał się pojazd ekipy DTU (Technical University of Denmark), który na litrze wodoru przebył 3539 kilometrów (poniżej).

Najmniejszą emisję dwutlenku węgla w kategorii Prototype odnotowała ekipa LPTI (tylko 9,7 grama na kilometr), a w UrbanConcept zespół NTNU (2,6 grama).

Na Shell Eco Marathon nagrodzono również ducha walki, smykałkę do rozreklamowania własnego zespołu, innowacyjność, bezpieczeństwo oraz wysiłki osób projektujących nadwozia.

Wśród pojazdów miejskich nagroda stylistyczna przypadła norweskiej ekipie Østfold University College (powyżej powyższego akapitu), a wśród prototypów najbardziej spodobało się dokonanie włoskiego Fondazione Politecnico di Milano (powyżej).

Na specjalne wyróżnienie zasługuje również francuska ekipa z miejscowości Condom, która zinterpretowała swoje pochodzenie… dosłowie (powyżej).

W zmaganiach brał udział również zespół z Politechniki Warszawskiej. Jego Kropelka (powyżej) spalająca etalon przejechała na jednym litrze paliwa 607 kilometrów zajmując w klasie prototypów 49 miejsce (z 94). W kategorii prototypów z silnikami ze spalaniem wewnętrznym Polacy byli 39 (z 83).

Zainteresowanych szczegółami na temat Shell Eco Marathon odsyłam na shell.com

W najbliższą niedzielę wszyscy miłośnicy talentu Roberta Kubicy będą już po raz czwarty w tym roku trzymać kciuki za polskiego kierowcę na trasie Grand Prix Formuły 1. Miejmy nadzieję, iż to pomoże – Kubicę od początku sezonu prześladuje niesamowity pech, który nie pozwolił jeszcze na zdobycie ani jednego punktu i osiągnięcie linii mety tylko raz i to tylko na 13 miejscu.

Przy okazji startów Polaka w Formule 1 już kilka lat temu pojawiły się pobożne życzenia zorganizowania wyścigu w Polsce. Najpiew jednak musiałby powstać tor, którego koszt budowy mógłby sięgnąć nawet 500 milionów złotych. Suma to astronomiczna, pomysł odważny, a szanse na realizację bardzo różne. W przerwie między marzeniami o przyszłości warto sięgnąć w przeszłość. Otóż Polska… miała już kiedyś swoje Grand Prix (z wyścigów tej serii utworzono po drugiej wojnie światowej F1)! Areną zmagań były ulice Lwowa.

Pierwszy wyścig odpowiadający mniej więcj światowym standardom formuły GP (stąd mniej lub bardziej oficjalne nazywanie go w pierwszych dwóch latach Grand Prix) został zorganizowany w 1930 roku przez Małopolski Klub Automobilowy. Trudna trasa (schemat poniżej) składająca się z ostrych zakrętów i wąskich uliczek pokrytych asfaltem oraz niezwykle śliską kostką bazaltową i przecinanych miejscami torami tramwajowymi, które smarowano specjalnie kalafonią liczyła sobie 3,045 kilometra długości.

Pierwszy wyścig, który był nie lada wyczynem organizacyjnym, liczył sobie 17 okrążeń. Zmagania rozegrano między innymi w kategorii sportowej (10 okrążeń) i wyścigowej (pełny dystans). W tej drugiej zwyciężył Henryk Liefeldt na Austro-Daimlerze osiągając średnią prędkość 81,32 km/h.

W roku 1931 obsadzonym w znacznie większym stopniu niż rok wcześniej przez zagranicznych zawodników triumfował Hans Stuck na samochodzie Mercedesa (model SSK – powyżej), który zdublował wszystkich konkurentów. Niemiec pokonał dystans 50 okrążeń ze średnią prędkością 78,13 km/h.

Na stacie Grand Prix Lwowa w 1932 roku pojawił się między innymi słynny Rudolf Caracciola (powyżej), zwycięzca niezliczonej liczby wyścigów wszelkiej maści i zdobywca szeregu mistrzowskich tytułów, a także kierowca rekordowego Mercedesa W154, którym w 1939 roku rozpędził się do przeszło 430 km/h. Niemiec jadący legendarną Alfą Romeo 8C Monza (poniżej) nie miał we Lwowie konkurencji. Zwyciężył po 66 okrążeniach ze średnią prędkością 86 km/h. Drugi kierowca na mecie miał stratę aż 7 okrążeń. Mimo wszysko po latach to właśnie Lwów znalazł się obok Monte Carlo i Nuerburgringu na liście najtrudniejszych tras według Caraccioli.

W 1933 roku zabrakło wielkich sław, ale zagraniczna ekipia jadąca samochodami Bugatti ponownie nie dopuściła do głosu Polaków. Po 100 okrążeniach dających dystans dzisiejszych wyścigów F1 zwyciężył Eugen Bjoernstad z Norwegii na Alfie 8C Monza, średnia prędkość 82,78 km/h. Było to ostatnie GP Lwowa, które głównie z powodu kryzysu finansowego całowicie zarzucono.

O gustach ponoć się nie dyskutuje, ale w przypadku dokonań niektórych tunerów trudno pozostać obojętnym. Szczególnie, jeśli biorą się za takie pozycje, jak Mercedes-Benz SLR McLaren, który po niedawnym zakończeniu produkcji (w formie coupe oczywiście) może śmiało startować do miana klasyka. Dwa ostatnie “wyczyny” w tym temacie to produkcje zakładu ASMA oraz FAB Design, które zdążyły sobie już wyrobić wyraźny wizerunek, który pozostaje nazwać delikatnie “kontrowersyjnym”.

Dla przypomnienia oryginał:

Pod maską 5,4-litrowe V12, 626 KM i 780 Nm; 100 km/h w 3,6 sekundy i maksymalnie 335 km/h. Czysta poezja (wyceniona w swoim czasie na 455 tysiące euro).

A oto, co wymyślili spece z ASMA, Perfectus:

Usprawiedliwienia nie ma. No prawie. Pojazd powstał na zamówienie rodziny królewskiej z Abu Dhabi, a okoliczności łagodzące to podniesienie mocy silnika do 700 KM i momentu obrotowego do 855 Nm, dzięki którym bez trudu rozpędzimy się do 350 km/h. Jakiś cudem Perfectusa wyceniono na… milion euro!

FAB Design przygotowało z kolei model Desire:

Brak jakichkolwiek zahamowań, z wplątaniem we wszystko legendarnego 300 SL włącznie (charakterystyczne “brwi” w nadkolach). Tuner ma jednak na to całkiem niezłe usprawiedliwienie: 750 KM i 1080 Nm! Prędkość maksymalną ograniczono do… 310 km/h.

Oczywiście na tym powodów do współczucia SLR’owi nie koniec. Jednym ze kolejnych jest Hamann Volcano pokazany pół roku temu:

A także Mansory Renovatio, którego premiera nastąpiła na zeszłorocznym salonie samochodowym w Genewie:

Model Hamanna może pochwalić się 700 KM i 830 Nm, a Mansory 700 KM i 880 Nm. Liczby te mogą budzić pożądanie, ale do perfekcji, na którą składa się całokształt brakuje wiele. Chyba, że nazywamy się Abdallah Ab Sukirizawi Dar Machi Adzarab i mamy to wszystko gdzieś, bo jutro i tak będziemy już jeździć czymś innym…

Przypuśćmy, że suma procentująca na naszym szwajcarskim koncie bankowym zamyka się w liczbie, którą z trudem możemy sobie wyobrazić, a wiosenny wiatr i temperatura tchnęły w nas nagłą potrzebę sprawienia sobie wyjątkowego prezentu. Oczywiście prezentu w postaci samochodu. Co by tu wybrać?

SSC Ultimate Aero TT – 2,62 miliona PLN

Od jesieni 2007 roku oficjalny tytuł najszybszego samochodu produkowanego seryjnie dzierży amerykańskie Ultimate Aero Twin Turbo wytwarzane przez Shelby Super Cars (nie mylić z zakładem Carola Shelby). Egzemplarz, który 13 września 2007 rozpędził się do rekordowych 414 km/h wylądował niedawno na eBay. Aukcja zakończyła się na 795 tysiącach dolarów.

Lamborghini Reventon – 7,03 miliona PLN

Wyjątkowe Lambo, które powstało w zaledwie 20 egzemplarzach (plus jeden do muzeum koncernu, choć nieoficjalnie mówi się jeszcze o 2-3 innych) napędzane jest potężnym V12 o mocy 650 KM, który pozwala na rozpędzenie się do 340 km/h. Supercoupe inspirowane nie wykrywalnymi dla radarów myśliwcami dostępne jest aktualnie aż u ośmiu dealerów (w tym jeden egzemplarz całkowicie nowy), których ofertę możemy znaleźć poprzez serwis JamesList! Jedną sztukę znajdziemy również w ofercie… krakowskiego Kuzaj Dream Cars. Osoby pozbywające się swoich samochodów liczną na spory zysk. Najdroższy Reventon znajduje się w Dubaju, a jego cena sięga 1,58 miliona euro, czyli przeszło 50% więcej niż oryginalnie (Lamborghini wyceniło swoje dzieło na okrągły milion euro).

Pagani Zonda Cinque – 7,12 miliona PLN

Włoska Zonda Cinque to uliczny odpowiednik wyczynowej Zondy R, która ma prawo do poruszania się tylko i wyłącznie po zamkniętych torach. Karbonowe supercoupe produkowane przy użyciu znanych jeszcze nie tak dawno tylko z promów kosmicznych materiałów i technologii napędzane jest silnikiem AMG o mocy prawie 700 KM. Pojazd rozpędza się do 100 km/h w zaledwie 3,4 sekundy, a wyhamowanie z tej prędkości pochłania jedynie 2,1 sekundy! Produkcja limitowana jest do zaledwie pięciu egzemplarzy. Jeden z nich jeszcze niedawno był do nabycia za 1,6 miliona euro. Niestety znalazł już właściciela…

Ferrari FXX – 7,88 miliona PLN

Nowego właściciela poszukuje również jedno z Ferrari FXX, wyczynowa odmiana Enzo powstała w ramach szeroko zakrojonego programu rozwojowego, w którym uczestniczą również właściciele pojazdu. Przeszło 800-konna bestia bez prawa poruszania się po drogach publicznych z 500 kilometrami na karku została wyceniona na 1,77 miliona euro.

Koenigsegg CCXR Edition – 8,21 miliona PLN

Samochody marki Koenigsegg, podobnie jak Bugatti Veyron, nie wymagają przedstawiania. To jeden z najszybszych, produkowanych obecnie pojazdów, a CCXR Edition to… jeszcze szybsza i jeszcze mocniejsza wersja limitowana karmiąca się mieszanką E85 (mieszanka zawierająca 85% etanolu). Powstaną zaledwie 4 sztuki, każda o mocy prawie 1020 KM, każda rozpędzająca się do 415 km/h i osiągająca setkę w niespełna 3 sekundy! Jedną z nich już teraz możemy nabyć poprzez salon Singen. Cena? Tylko 1,845 miliona euro (w tym podatek).

Bugatti Veyron Sang Noir – 8,24 miliona PLN

Veyrona nikomu nie trzeba przedstawiać. Sang Noir to edycja specjalna, limitowana do zaledwie 15 egzemplarzy, wyróżniająca się między innymi nowymi felgami, pomarańczową tapicerką i czarnym lakierem. Włoski egzemplarz szukający właściciela wyceniono na 1,85 miliona euro.

Ferrari 250GT SWB – 15,14 milionów PLN

Ile będziemy potrzebowali na klasyczne 250 GT z krótkim rozstawem osi? Jedynie 3,4 miliona euro! Nawiasem mówiąc model obchodzi właśnie swoje 50 urodziny.

Rolls-Royce Hyperion – 20,03 milionów PLN

Hyperion powstał w ubiegłym roku na indywidualne zamówienie pewnego milionera i zadebiutował w pięknych okolicznościach konkursu elegancji w Pebble Beach. Wszystko jednak wskazuje na to, że pojazd przestał pełnić swoją funkcję, ponieważ został… wystawiony na sprzedaż poprzez włoskie Rag Gianfranco Favero! Jedyny w swoim rodzaju kabriolet bazujący na modelu Phantom Drophead Coupé wyceniono na 4,5 miliona euro! Chcących dowiedzieć się nieco więcej o tym wyjątkowym projekcie odsyłam tutaj: Rolls-Royce Hyperion.

I tym jakże optymistycznym akcentem zakończmy wyliczankę (ceny pojazdów były przeliczane na złotówki według aktualnego kursu z 3 kwietnia 2009).

Myśląc o rekordach prędkości mamy przed oczami niezwykle zaawansowane technicznie, potężne machiny, odważnych kierowców nie znających strachu oraz całe zastępy utalentowanych inżynierów. Z goła inny obraz towarzyszył rekordowi, który ustanowiono w ostatnim tygodniu marca.

Zespół Ecotricity dowodzony przez niejakiego Richarda Jenkinsa z Anglii zamierzył się właśnie wtedy na rekord prędkości samochodu napędzanego… wiatrem! Oczywiście “samochód” to za dużo powiedziane – Greenbird (”Zielony ptak”) opracowany w ostatnim 10-leciu (tyle lat liczy poprzedni rekord w tej kategorii) to połączenie samolotu, żaglówki oraz bolidu Formuły 1. Jego ogromne, pionowe skrzydło działa identycznie, jak skrzydło w samolocie, z tą różnicą, że nie jest przeznaczone do latania, ale poruszania się po powierzchni ziemi.

Próba podjęta 26 marca na wyschniętym jeziorze w Ivanpah w Kaliforni zakończyła się znakomitym wynikiem 126,1 mph (202,9 km/h), którym o 7,1 mph poprawiono rekord sprzed 10 lat. I to wszystko tylko i wyłącznie dzięki sile wiatru! Plany Ecotricity na najbliższą przyszłość to powtórzenie identycznych wyczynów na lodzie oraz wodzie.

Wszystkich zainteresowanych szczegółami projektu odsyłam na greenbird.co.uk.